Und dann..

Het zou onmogelijk zijn om te beschrijven hoe ik me nu voel. Nadat mijn vriendje me verliet zonder geen eens een kus als afscheid... En na andere problemen die ik hier niet op ga schrijven, overleed een van mijn beste vrienden. Sybren Lamberink, met een bewezen groot hart, viel naar omhoog. Hij ging naar zijn Vader om daar bij hem voor altijd te blijven. Maar voor ons was dat niet makkelijk. En ook al ondekte ik dat zijn zus, Hanne, een heel erg lief meisje is... Ik mis Sybren, mensen. Ik mis hem echt. Een leegte van binnen is toch niet zo makkelijk te verdragen. Nu nog even een week toetsen, en nog een paar dingen, en dan is het vakantie. 8 weken vakantie, waarvan ik 7 weken naar Zuid- en MiddenAmerika ga. Naar Colombia, mijn geboorteland, en naar Guatemala, waar mijn zus woont. Tja, het is toch niet zo makkelijk. Om los te laten, om het allemaal aan de Heer toe te vertrouwen. Maar Hij heeft wel Zijn liefdevolle armen om me heen geslagen, de laatste weken. Zou ik kunnen toegeven, dat ik het mis om een vriend te hebben? Dat doe ik. Ik heb iemand nodig die echt van mij houdt... En ja, dan kun je wel zeggen dat diegene niet bestaat. Het is immers ook zo... The Prince on a White Horse, wat een geweldig verhaal. Jammer, alleen, dat het niet werkelijk is. Zou dan wraak kunnen willen nemen en dan "Jar of Hearts" willen zingen; "You broke all your promises" met bitterheid gaan zingen. Ah, maar dan word je geconfronteerd met echte liefde. Niet alleen met een 4jarige jeugdliefde, maar ook wel meer met Gods liefde en Gods bedoeling. Dan zit je in de kerk te zingen, "Maak mij een beeld van U", en in het gebed hoor je: "U, die bereid was die mensen lief te hebben, die in staat waren om U zó veel pijn te doen!". Tja, dat is wat he. Dan hoor je nog "'s ochtends ontbijt ik niet, omdat ik aan jou denk; 's middags lunch ik niet omdat ik aan je denk; 's avonds eet ik niet omdat ik aan je denk... En 's nachts kan ik niet slapen.. Omdat ik honger heb!". En je vindt het natuurlijk onzinnig om dit in een preek te horen. Maar goed, wat doe je daaraan?

Pak je je Bijbel, al ben je moe en heb je daar geen zin. "Toeval": Filemon vers 15. Je snapt er absoluut niks van... Maar het geeft je wel sterkte. Of een "onzinnige" poging tot verandering op Hyves...

Dan heb je zo'n dag waarop niks lukt. Je voelt je heel genegeerd, en dat is logisch want je voelt een gigantische leegte in je. Sybren is er niet meer om jou te laten lachen, en je ziet hóé zakelijk mensen kunnen zijn. Hij is er niet meer, punt. Nee, dat is het niet. Want hij blijft in ons hart. Voor altijd. Je hebt geen sterkte meer, en dan lijkt het wiskundig gezien onmogelijk dat God "De sterkte vermenigvuldigt voor wie er geen heeft". Goed, Hij heeft je nooit verlaten, waarom zou Hij het nu wel doen? Niet, he? En dan nog het ergste, voor school moet je allemaal verslagen en toetsen en dingen doen. Vermoeiend, of niet? Grr.

Ah, wat is het leven mooi. Niet altijd zoete koek, maar dan kun je wel blije mensen zien om een haarmassage van jou.. Dat maakt je toch wel een beetje blij. Dat geeft een gevoel van "Yeah, er is wel iets wat ik kan". Dan hoor je van lieve Hanne dat je mooie ogen hebt. Blozen, blozen. Of een comentaar van Anna: "Stom.. Kan hij de beste vriendin ter wereld krijgen, maakt ie het uit!" Ach, allemaal lieve mensen. Zou er een boek over kunnen schrijven. Ook al liep het niet goed uit de laatste keer dat ik samen met iemand aan een boek begon... :(

Take care, and keep reading.

Villamilita