¿Por dónde empezar? Hace dos meses, cumpliste 50 años. No te había regalado nada, por la sencilla razón de que nada me parecía suficientemente especial. ¿Y ahora? Anoche, desvelada, pensé y pensé y se me ocurrió que podría contarle al mundo entero (o sea a Facebook, a Hyves, a Twitter... No, mentiras. Sólo a quien lea mi blog a través de uno de esos medios. :P) algo sobre mi papá.
Y, como cierto 19 de junio… Cuando me hice bautizar… Que mi papi exclamó: “¡No te voy a perdonar nunca que me hiciste llorar!” Sí me perdonó. Y ahora… Puede ser que tenga que volver a perdonarme. =)
Mi papá... No es perfecto. Es gordito, con cada vez menos pelo, y muchas arrugas. Pero cada uno de esos "defectos" tiene su razón de ser. Mi papi es gordito, porque nunca bota comida. Él está siempre agradecido porque la tiene, y mejor dicho, tiene que estar muy mala para que él la tire. Mi papi tiene cada vez menos pelo, por todas las preocupaciones que le causamos sus hijos. El pelo se le cae, ayudándonos con las matemáticas. Pensando en cómo defendernos, en cómo educarnos para Dios. Y las arrugas de mi papi... Son sobretodo alrededor de los ojos. De tanto sonreír. Mi papi siempre tiene una sonrisa amable para la gente.
Mi papá nunca se queja de la comida. Nunca dice que algo está malo, o tiene que realmente estarlo. Normalmente tiene un cumplido para la cocinera en la boca, cuando acaba de comer. O antes de acabar. Mi papi se lo come todo, sin rechistar, sin decir que no le gusta. Y con ese ejemplo crecí, el de estar agradecida, y comer de todo. No tengo problemas al ir a otros lugares, porque sé comer de todo.
Otra cosa que admiro de mi papá, es la ortografía. Y la caligrafía. Desde chiquita me has enseñado a escribir bien. Sin errores. Bonito, legible. Y ahora, ¡cómo detesto ver mala ortografía! Gracias por esos valores que me has inculcado... La importancia de hablar bien el español (aunque a veces digamos barbarismos... Este tiempo acá he tenido que pensar más para no hablar mal. :P), y los otros idiomas. Sin mezclarlos.
Y hay más… Mi papi nunca le ha dicho nada feo a mi mami conmigo delante. Jamás algo sobre su peso, o sobre cierta costumbre… Sólo “¡Qué linda!”. Y mi papá siempre ha sido un ejemplo para mí en cuanto a vida cristiana. Me ha enseñado eso desde chiquita… Y predicando con el ejemplo. Contestando a mis preguntas con “¿Qué dice la Biblia?”, me enseñó a mirar a mi Creador para formar mi opinión.
Cuando chiquita pensaba que mi papi era perfecto. Crecí, y el desengaño fue cierta noche, en Piera... Me levanté tarde en la noche para ir al baño, y mi papi estaba enfrente de la nevera, con la puerta abierta, y comiendo leche condensada. Papi, no te lo tomes a mal, lo cuento con todo el cariño de hijita =). Pero eso sí, a nosotros nos han enseñado que eso no se hace. Lo hacemos igualmente, pero la teoría es que eso no se hace.
Una vez, yo estaba con unos amigos. Llegó mi papi a recogerme, y les sonrió amablemente. Lo que me dijo uno de ellos nunca lo olvidaré. "Jolín, ¡qué suerte tienes de tener un padre así!". Por ese entonces no entendí... Pero ahora sí. Mi papi es el mejor papá que me pudo dar Dios. ¡Gracias!
En este viaje, papi, como dices tú, he madurado. He estado un tiempo sin ti. O, mejor dicho, dos tiempos :P Y es ahora cuando he aprendido lo que es echarte de menos... Más que normalmente. Dios me ha hecho ver varias cosas. Entre otras, que mi papi me quiere como nadie me va a querer. Que si me regaña y me corrige es por mi propio bien... Y que hay veces que tiene razón. La mayoría de las veces. =)
Papi, gracias porque aunque no siempre te he sentido a mi lado, siempre lo has estado. Gracias porque me has protegido, cuidado, defendido. Gracias por enseñarme el camino hacia Dios, sobretodo con el ejemplo. Gracias por esa vez que me llevaste al médico por un accidente de la boca, aun estando cansado y siendo tarde... Y a pesar de que no te gusten los médicos. Gracias por apoyarme todo ese año de 1º de ESO... Y el 2º. Y todos los años. Gracias por aguantarte mi violín, aquella mañana después de mi primera clase. "Bom, bom, les campanes de Salom, toquen a missa i fan bim, bom. Bim, bom." Y todas las demás veces. Aunque sé que te gusta...
Gracias por haberte comportado como un padre. Por enseñarme el valor que tengo como mujer, como hija, como Princesa. Gracias por confiar en mí. Por cada cumplido sobre mi voz, mi sonrisa, mi apariencia, mis cualidades. Gracias porque te gusta verme feliz =).
Gracias por todo lo que haces solamente por darme gusto a mí. Desde que era chiquita me has cedido bocados de comida rica, aun llegando tarde y con hambre. Me has regalado un lugar en tu corazón de padre... Llamándome "lucero", "tesoro (nº 5)", "Soniecita", "Sonia María de los Angelitos", "mamita", y otros nombres bonitos. Gracias por subir esa montaña conmigo hace un mes... Sólo lo hiciste porque yo te lo pedí.
Papi, gracias por no haber dicho nunca malas palabras en mi presencia. Esto es algo muy importante para mí. Ha habido otros que me han decepcionado alguna vez, volviéndose bravos y soltando una grosería. Pero tú, nunca. Y gracias a eso crecí en un hogar con un lenguaje sano. Y ahora no digo groserías, porque es horrible. Y porque "Bendecid, y no maldigáis". Gracias, papi.
Sólo me queda tratar de expresar cuánto te quiero. Obviamente eso no se puede… Pero, habiendo nombrado tantas cosas que te agradezco, y diciéndote (como cuando chiquita…) que “Te quiero hasta el cielo”; podrás formarte una idea. Mucho, mucho, mucho. Porque Dios puso mucho, mucho amor en mi corazoncito. =)
For the ones who don´t speak Spanish, this post was about my Daddy. The most wonderful dad in the world. The best dad my Father could give me. The one I thank for being as he is. I love you, Daddy!♥
Géén Engels? Dan zeker Nederlands… Het ging dus over mijn vader. Die zo geweldig is… De beste vader die mijn Vader me kon geven. En ik dank Hem daarvoor… En ik dank mijn vader omdat hij zo’n goed voorbeeld voor mij is. Dankjewel!♥
¡Te amo, papi!♥
Y, como cierto 19 de junio… Cuando me hice bautizar… Que mi papi exclamó: “¡No te voy a perdonar nunca que me hiciste llorar!” Sí me perdonó. Y ahora… Puede ser que tenga que volver a perdonarme. =)
Mi papá... No es perfecto. Es gordito, con cada vez menos pelo, y muchas arrugas. Pero cada uno de esos "defectos" tiene su razón de ser. Mi papi es gordito, porque nunca bota comida. Él está siempre agradecido porque la tiene, y mejor dicho, tiene que estar muy mala para que él la tire. Mi papi tiene cada vez menos pelo, por todas las preocupaciones que le causamos sus hijos. El pelo se le cae, ayudándonos con las matemáticas. Pensando en cómo defendernos, en cómo educarnos para Dios. Y las arrugas de mi papi... Son sobretodo alrededor de los ojos. De tanto sonreír. Mi papi siempre tiene una sonrisa amable para la gente.
Mi papá nunca se queja de la comida. Nunca dice que algo está malo, o tiene que realmente estarlo. Normalmente tiene un cumplido para la cocinera en la boca, cuando acaba de comer. O antes de acabar. Mi papi se lo come todo, sin rechistar, sin decir que no le gusta. Y con ese ejemplo crecí, el de estar agradecida, y comer de todo. No tengo problemas al ir a otros lugares, porque sé comer de todo.
Otra cosa que admiro de mi papá, es la ortografía. Y la caligrafía. Desde chiquita me has enseñado a escribir bien. Sin errores. Bonito, legible. Y ahora, ¡cómo detesto ver mala ortografía! Gracias por esos valores que me has inculcado... La importancia de hablar bien el español (aunque a veces digamos barbarismos... Este tiempo acá he tenido que pensar más para no hablar mal. :P), y los otros idiomas. Sin mezclarlos.
Y hay más… Mi papi nunca le ha dicho nada feo a mi mami conmigo delante. Jamás algo sobre su peso, o sobre cierta costumbre… Sólo “¡Qué linda!”. Y mi papá siempre ha sido un ejemplo para mí en cuanto a vida cristiana. Me ha enseñado eso desde chiquita… Y predicando con el ejemplo. Contestando a mis preguntas con “¿Qué dice la Biblia?”, me enseñó a mirar a mi Creador para formar mi opinión.
Cuando chiquita pensaba que mi papi era perfecto. Crecí, y el desengaño fue cierta noche, en Piera... Me levanté tarde en la noche para ir al baño, y mi papi estaba enfrente de la nevera, con la puerta abierta, y comiendo leche condensada. Papi, no te lo tomes a mal, lo cuento con todo el cariño de hijita =). Pero eso sí, a nosotros nos han enseñado que eso no se hace. Lo hacemos igualmente, pero la teoría es que eso no se hace.
Una vez, yo estaba con unos amigos. Llegó mi papi a recogerme, y les sonrió amablemente. Lo que me dijo uno de ellos nunca lo olvidaré. "Jolín, ¡qué suerte tienes de tener un padre así!". Por ese entonces no entendí... Pero ahora sí. Mi papi es el mejor papá que me pudo dar Dios. ¡Gracias!
En este viaje, papi, como dices tú, he madurado. He estado un tiempo sin ti. O, mejor dicho, dos tiempos :P Y es ahora cuando he aprendido lo que es echarte de menos... Más que normalmente. Dios me ha hecho ver varias cosas. Entre otras, que mi papi me quiere como nadie me va a querer. Que si me regaña y me corrige es por mi propio bien... Y que hay veces que tiene razón. La mayoría de las veces. =)
Papi, gracias porque aunque no siempre te he sentido a mi lado, siempre lo has estado. Gracias porque me has protegido, cuidado, defendido. Gracias por enseñarme el camino hacia Dios, sobretodo con el ejemplo. Gracias por esa vez que me llevaste al médico por un accidente de la boca, aun estando cansado y siendo tarde... Y a pesar de que no te gusten los médicos. Gracias por apoyarme todo ese año de 1º de ESO... Y el 2º. Y todos los años. Gracias por aguantarte mi violín, aquella mañana después de mi primera clase. "Bom, bom, les campanes de Salom, toquen a missa i fan bim, bom. Bim, bom." Y todas las demás veces. Aunque sé que te gusta...
Gracias por haberte comportado como un padre. Por enseñarme el valor que tengo como mujer, como hija, como Princesa. Gracias por confiar en mí. Por cada cumplido sobre mi voz, mi sonrisa, mi apariencia, mis cualidades. Gracias porque te gusta verme feliz =).
Gracias por todo lo que haces solamente por darme gusto a mí. Desde que era chiquita me has cedido bocados de comida rica, aun llegando tarde y con hambre. Me has regalado un lugar en tu corazón de padre... Llamándome "lucero", "tesoro (nº 5)", "Soniecita", "Sonia María de los Angelitos", "mamita", y otros nombres bonitos. Gracias por subir esa montaña conmigo hace un mes... Sólo lo hiciste porque yo te lo pedí.
Papi, gracias por no haber dicho nunca malas palabras en mi presencia. Esto es algo muy importante para mí. Ha habido otros que me han decepcionado alguna vez, volviéndose bravos y soltando una grosería. Pero tú, nunca. Y gracias a eso crecí en un hogar con un lenguaje sano. Y ahora no digo groserías, porque es horrible. Y porque "Bendecid, y no maldigáis". Gracias, papi.
Sólo me queda tratar de expresar cuánto te quiero. Obviamente eso no se puede… Pero, habiendo nombrado tantas cosas que te agradezco, y diciéndote (como cuando chiquita…) que “Te quiero hasta el cielo”; podrás formarte una idea. Mucho, mucho, mucho. Porque Dios puso mucho, mucho amor en mi corazoncito. =)
For the ones who don´t speak Spanish, this post was about my Daddy. The most wonderful dad in the world. The best dad my Father could give me. The one I thank for being as he is. I love you, Daddy!♥
Géén Engels? Dan zeker Nederlands… Het ging dus over mijn vader. Die zo geweldig is… De beste vader die mijn Vader me kon geven. En ik dank Hem daarvoor… En ik dank mijn vader omdat hij zo’n goed voorbeeld voor mij is. Dankjewel!♥
¡Te amo, papi!♥
Tu Villamilita.
2 comments:
Que lindooooo!! Escribes muy bien para ser tan chica =P
Quiero una hija como tu!! Que bien escribes! <3
Post a Comment